all I can do is keep breathing.

Podłoga. Leżę, myślę i się duszę. Powietrze mam i się duszę. Szybciej muszę oddychać by zapanować nad emocjami. A może głębiej. Może wstrzymam na chwile oddech, powoli wypuszczę powietrze by wyregulować oddychanie.

Nie wyczuwałam zbliżającego się sztormu. A powinnam była.

Pierwszą oznaką nadchodzącego sztormu są chmury i kolor nieba. Niebo o świcie jak i o zachodzie przyjmuje najróżniejsze, odbiegające od normy kolory. Jak mogłam nie zauważyć? To  pewnością te chmury. Wzięłam je za zwykłe burzowe, a może po prostu je zignorowałam. 

Po drugie siła wiatru rośnie i zaczyna skręcać w prawo. Tylko, że cały czas wiatr wieje mi boleśnie w oczy. Zwyczajnie przywykłam. 

Dzięki tym i innym wskazówkom możemy decydować, czy zdążymy uciec w bezpieczne miejsce, a jeśli nie to jaki kurs wybrać.

Szkoda tylko, że jestem na przegranej pozycji, przeoczyłam wskazówki. Co można zrobić, jeśli sztorm zaskoczy cię w najmniej spodziewanym momencie, a port jest daleko? Nie wiem. Więc pozostaję na morzu i czekam aż się rozbiję, a właściwie już się rozbiłam, dryfuję, tonę. I nie mogę złapać oddechu. 

Proszę cię zrzuć mi szalupę. Podaj mi rękę. Ekstremalne sytuacje mnie przerastają. Chciałabym poczuć czym jest bezgraniczne zrozumienie, które sama jestem w stanie oddać w dobre ręce. Ale chyba nie mogę, nie powinnam prosić. Słabości nie wolno pokazać- chociażby dlatego. 

A może mój film się już kończy i powinnam pomyśleć o jakiejś spektakularnej, godnej zapamiętania scenie?

Fascynują mnie pociągi ostatnimi czasy. Stanie, wyczekiwanie, aż wreszcie patrzenie jak przejeżdżają jest dziwnym zajęciem. Ale ja tak bardzo lubię dziwne zajęcia. 

Teraz zmyje oczy i pójdę spać. Jutro jednym pociągnięciem nałożę uśmiech. Może zamiast keep breathing keep smiling? Fake smiling. I'm professional at that. 

A ludzie przechodzą obok i nic nie widzą. Ale czy mogę mieć o to pretensje?