had I know how to save a life

Sami ustalamy swoje możliwości. Cieszy mnie sytuacja kiedy ludzie patrzą wysoko. Do przodu. Tak trzeba robić. Należy również nie zatracić świadomości ustalenia wysokości ewentualnego spadku.
Życie to podejmowanie decyzji. Radzenie sobie z nimi to wyższa szkoła jazdy. Umiejętne z nimi postępowanie to określenie ryzyka każdego przewidzianego skutku oraz ilości i wielkości tych nieprzewidywanych czynników razem ze swoimi balansami pozytywów i negatywów.
Oczywiście człowiek człowiekowi nie dość, że wilkiem- nierówny. Zatem ta sama sytuacja rozpatrywana na podstawie tych samych faktów w głowach tych samych ludzi może mieć dwa finały. Ale nigdy zły. Choć patrząc obiektywnie nie powinnam tego pisać.
Uśmiechnij się zaraz do środka, bo mój monolog ma w sobie tyle radości co niektórzy w ciągu dekad z siebie nie wydobędą.

Nieodwzajemniona tęsknota.

Tylko czyja?

Twoja, czy moja? 

"You act like you don't need me. 'Cause you're scared of being needy. "

Wierze w używanie piosenek do powiedzenia pewnych rzeczy

Taka już jestem, pamiętam tylko dobre momenty, wkurwia mnie gdy ludzie przekładają te złe nad dobre, nie lubię rozmawiać o tych gorszych i używać moich "strasznych słów". Nie czuję nienawiści wtedy kiedy powinnam , za to pluję nią do wszystkiego co jest obojętne. Poświęcam się bez reszty i czuje z tego satysfakcję. Niewiele wymagam od ludzi. I chyba to mnie gubi. 

Jestem kaleką jeśli chodzi o głębsze stosunki między ludźmi. Dlatego tak strasznie łatwo ich tracę. Wystarczy jeden mały błąd, który pociąga za sobą kolejny i wszystko sypie się na dół. A później jest coraz trudniej. Nie ma spokojnych rozmów, troskliwych oczu. Nie ma poręczy na której można się złapać by ratować przeszłość.

Nie miej nawet przez sekundę wątpliwości , że tęsknię. 

"My only relief is to sleep. When I'm sleeping, I'm not sad, I'm not angry, I'm not lonely. I'm nothing." 

Zawsze chciałam nauczyć Cię szczęścia. 

Ale nawet nie udało mi wpoić Ci, że na nie zasługujesz. 

Posiedzę, popatrzę na wszystko poprzez strużkę dymu z fajki, poprzez strugi deszczu, poprzez kopce śniegu. Muszę przetrwać. Przerwać. Zacisnąć zęby i stłumić łzy.

Dziękuję. Przepraszam. 

Żyj. Odezwij się czasem, gdzie i z kim teraz umierasz. 

Widzisz gdzieś tu ironię?

Tak to jest to zdanie o radości.